هست وبچه ها سی دی رد و بدل مبکنن تصمیم گرفت کیفا رو بگرده (چون عضو

شورا و نماینده بودم مدام با دفتر مدرسه ارتباط داشتم و این خبر رو خودم به بچه

 ها دادم). همه با شنیدن این خبر بغض کردن و کلاس در سکوت عجیبی فرو رفت

 و بعد از 30 ثانیه انگار که مار نیششون زده باشه بلند شدن و هرکس به طرفی

 میدوید. بعد از 3 دقیقه کوهی از سی دی و لوازم آرایش رو نیمکت من جمع شد

 و همه با التماس ازم میخواستن که وسایلشون رو قایم کنم تو کیفم ! منم

 حسابی رفتم تو فکر آخه اون همه وسیله تو کیف من جا نمیشد و از طرفی اگه

 قایمشون نمیکردم معرفتم زیر سوال میرفت !!! بعد از کلی تفکر به این نتیجه

 رسیدم که چند تا از با مرامای کلاس رو جمع کنم و وسایل رو تو کیفشون پخش

 کنم. ولی تو این شرایط هیچ کس به فکر قهرمان بازی نبود و نتونستم مخ کسی

 رو بزنم...... تا 5 دقیقه دیگه معاونمون میومد و من نمیتونستم واسه بچه ها

کاری کنم ولی خب اینطوری که نمیشد! با همه ی جراتی که در خودم سراغ

داشتم همه ی محتویات کیفم رو خالی کردم و وسایل بچه ها رو جاسازی کردم

 توش..... معاونمون(خانم فلاحی) اومد و بعد از یه نگاه غضب آلود به بچه خلافای

 کلاس (دوستای صمیمی من) گفت: خانوما کیفاتون رو بذارید رو میز. بچه ها ام

 با شور و شوق فراوان در حالی که نیششون تا بناگوش باز بود همین کار رو

کردن. منم واسه اینکه همون اول کارشو راحت کنم خیلی با جرات رفتم جلو و

گفتم: خانم فلاحی اول کیف منو بگردین. خانم فلاحی ام با یه لحن مهربون که

واقعا ازش بعید بود گفت: نه خانمم من به شما اطمینان دارم. منم که کلی حال

 کرده بودم و تو دلم عروسی بود با یه لحن معصومانه گفتم: به هر حال من کیفم

رو میذارم رو میز معلم ! بعد از اینکه کیفارو گشت و مطمئن شد خبر رد و بدل

سی دی تو کلاس ما یه شایعه ی بی اساسه سرش رو انداخت پائین و دست از

پا دراز تر رفت تو دفتر. همین موقع بود که بچه ها به من حمله کردن و با ماچ و

موچ و تشکرای پی در پی شون منو شرمنده کردن. هنوزم باورم نمیشه به اون

 راحتی تونسته باشم رفیقام رو نجات بدم.... نکته ی جالب این قضیه این بود

که یکی از بچه مثبتای کلاس که خیلی ادعاش میشد اومد و با گریه بهم گفت:

_ ببین یه چیزی میگم قول بده به کسی نگی. باشه؟

 _ اوکی عزیزم بگو

_ راستش..... چیزه... من......

 _ بگو دیگه

 _ آخه راستش من .....

 - ای بابا بگو چی شده دیگه؟؟؟

 _ باشه عصبانی نشو میگم

_ بفرما

_ من یه ریمل آوردم مدرسه تو رو خدا یه جوری قایمش کن !!!

خب اینم از خاطره..... راستی یه خبر داغ بگم؟ باشه راستش........... شدم

 عین اون دختره یه خرده خجالت میکشم..... من به یه نفر علاقه مند شدم.

یعنی نه عشق و عاشقیا ! فقط یه خرده علاقه. فکر میکنم از اون علاقه های

زود گذر باشه.... خیلی دوسش دارم و اگه میبینید کمتر میام نت و کمتر آپ

میکنم به خاطر اینه که بتونم فراموشش کنم ولی حیف که نمیشه..... آره دیگه

 یکی از دوستای وبلاگ نویسمه. نمیدونم چه جوری بهش بگم یعنی نه نمیخوام

 بهش بگم ولی....... میدونید تا حالا مردی تو اطرافیانم نبوده که بتونه در مقابل

 من طاقت بیاره !!! ولی این مستر اصلا بهم ابراز علاقه نمیکنه. یه خواهش از

 دوستایی که همیشه ابراز احساسات میکنن دارم. بگم؟ لطفا تا اطلاع ثانوی

تعطیل کنید عشق و علاقه تون رو تا خودم خبرتون کنم. خب دیگه چی بگم؟

آها یه مطلب هم به خود مستر که میدونم وبم رو میخونه بگم : خیلی نازی !

 منظورم اخلاقته البته چهرت ام خیلی دوست داشتنیه و من عاشق

 خنده هاتم..... حالا کدوم یکی از مسترا خوشکل میخنده؟؟؟ فکر کنم خیلی

 زود متوجه میشید که شخص مورد نظرم کیه. خب دیگه تا بیشتر از این فحش

 ندادید گورم و گم میکنم. آخ راستی یه چیز دیگه بگم: مستر جون اگه دوسم

داری زود باش یه کامنت عاشقانه بنویس....( جدی نگیر مستر همینطوری ام

 قبولت داریم ) بای بای

یه ساعت پست نوشتم اونوقت با یه اشتباه احمقانه حذف شد....

خداااااااااا 

وااااااااااااای چرا؟ آخه چرا؟

انقدر ذهنم مشغوله اصلا نمیدونم دارم چیکار میکنم....

کمکم کنید تو رو خدااااا

 چرا انقدر زود برگشتم؟ این سوالیه که میخواستین بپرسین. درسته؟خب راستش.... آره داشتم خودمو

 لوس میکردم. خب مگه چیه این همه دختر خودشون رو واسه بی اف شون لوس میکنن منم یه بار

خودمو واسه داداشام لوس کردم.

بی خیال.... به هر حال برگشتم با یه دنیا حرف تازه. ولی نمیدونم تو این پست چی بنویسم...... هزار

 تا حرف نگفته دارم ولی نمیدونم باید چطوری شروع کنم.

همیشه نوشتن واسم سخت بوده (مخصوصا انشا) و یه جوری از زیرش در رفتم ولی خب این وبلاگ

 منو وادار به نوشتن کرد.

تو زندگیم خیلی سختی کشیدم اما همیشه سعی کردم شاد باشم و باعث شادی دیگران هم بشم

 ولی تو این مدت هم شما رو ناراحت کردم هم سه تا فرشته ی نازنین و صبور رو منظورم از اون سه تا

فرشته مامان و بابا و داداشم هستن البته بگذریم که شما ها هر کدوم یه تیکه جواهرین.

آره میخوام معذرت خواهی کنم. منو ببخشین که اون همه حرفای نا امید کننده زدم، منو ببخشین که

 بهتون گفتم بی معرفت، منو ببخشین که اشکتون رو در آوردم آره مامان منو ببخش که هر روز واسه

عشقم گریه میکنم و باعث ناراحتیت میشم.بابایی منو ببخش که هر جا میریم و هر کاری میکنیم میگم

 جای محمد خالی..... میدونم که این حرفم آتیشت میزنه و دلت میخواد گیرش بیاری و تمام بلاهایی که

سرم آورد رو تلافی کنی ولی بازم به خاطر من بی خیال میشی.داداشیه عزیزم منو ببخش اگه بداخلاق

 شدم و مدام دعوات میکنم، منو ببخش اگه حوصله ندارم باهات پلی استیشن بازی کنم. به خدا

پشیمونم. میدونم خیلی اذیتتون کردم مخصوصا تورو تو که بهترین دوست زندگیم هستی، تو که با تمام

 وجودت از من نگهداری کردی و بزرگم کردی، آره تو که همیشه مرهم دردم بودی، تو که همیشه قشنگ

ترین لحظات زندگی رو برام به وجود آوردی، همسن خودم بودی که من به دنیا اومدم..... اصلا باورت

میشه که بچه ی تو هستم؟ من که نمیتونم باور کنم، تو که همیشه مثل یه دوست خیلی صمیمی

هستی برام مادرمی!

خلاصه میخوام بگم ببخشید واقعا ببخشید هیچ وقت دلم نمیخواست گریه ی عزیز ترین موجود زندگیم

 رو ببینم ولی به جون خودم اگه بگی بمیر میمیرم، هرکاری بگی میکنم که منو ببخشی...

همتون رو خیلی دوست دارم خیلی زیاد نمیدونم باور می کنید یا نه ولی واقعا یه احساس عجیبی

نسبت به داداشا و آبجیای نازم دارم. دیگه قول میدم غم و غصه رو بذارم کنار، شاید دیگه نتونم مثل قبلا

 زیاد بیام نت چون باید درس بخونم ولی خب سعی میکنم حداقل روزی 1 ساعت آن شم....

 تا دیدار بعد ب---د----ر-----و-----------------------------د

آره از دست بی معرفتیا........

نمیدونم چی بگم..... یه زمانی بود من شب و روز چت میکردم..... هر کی دفعه اول باهام چت میکرد

 عاشق اخلاق و رفتارم میشد، یه عالمه آبجی و داداش داشتم که تازه گلچین کرده بودم شده بودن

بیشتر از 70 نفر. انقدر زیاد بودن که یه وقتایی همزمان با 11 نفرشون چت میکردم، واسه خودم از چت

 یه دنیای قشنگ ساخته بودم..... یه داداش داشتم که خیلی ادعاش میشد. چند باری با هم

 چت کردیم ، خیلی صمیمی شده بود و به قول خودش واسم میمرد ولی یه روز که با هم رفته بودیم

چت روم، با یه دختره دوست شد و دیگه از اون به بعد اصلا انگار منو نمیشناخت، به همین راحتی

فراموشم کرد.

یه داداش دیگه داشتم که اونم خیلی خیلی ادعاش میشد ولی یه بار بهم گفت بیا خواهر، برادری رو

 بی خیال بشیم. وقتی دلیلش رو پرسیدم بدون این که خجالت بکشه یا بترسه که من ناراحت بشم

خیلی رک گفت: دلم میخواد باهات.......... انتظار ندارید که بگم چی گفت، من که مثل اون بی حیا

نیستم.

خلاصه هزار تا داداش دیگه هم داشتم که هر کدوم یه جوری بی معرفتی شون رو ثابت کردن ولی منه

ساده بازم حاضر بودم به خاطرشون هرکاری بکنم.

با اینکه این همه نامردی دیدم ولی وقتی محمد بهم آبجی خر شدم و عاشقش شدم . اونم که .........

الانم که می بینید توی وبلاگم چند تا داداش دارم که هرروز بهشون سر میزنم و میگم که دلم براشون

تنگ شده، میگم که دوسشون دارم و حاضرم جونم و واسشون بدم ولی خب اونا هم تازگیا یه جورایی

 بی معرفت شدن. آپ میکنن و خبر نمیدن، تا من نرم وبلاگشون و نگم بیاید اصلا یاد من نمیوفتن ولی

اشکال نداره منم خدایی دارم به قول مهستی: دنیا که اینجوری نمی مونه همیشه / یه روز میاد میگم

نمیخوام و نمیشه

اینا رو گفتم که یه دلیلی واسه این همه غصه خوردن داشته باشم.

چند وقته که همش میشینم یه گوشه و به یه نقطه ی نا معلوم خیره میشم و اشکم سرازیر میشه،

گریه کردن رو خیلی دوست دارم اما گریه ی زیاد آدم و خسته و افسرده میکنه. بی خیال.....

میدونم خیلی سخته و نمیتونم حتی یک روز دوریتون رو تحمل کنم اما سعی میکنم یه مدت نیام شاید

دلتون برام تنگ بشه.

مثل ترانه ی رضا صادقی که میگه: یه روزی قدرمو میدونی که دیره/روزی که کسی سراغت نمیگیره

یه روزی میدونی من کی و چی بودم / روزی که از نبودنم غصه ت میگیره

کسی چه میدونه شاید دیگه هیچ وقت نیام نت....

تو زندگیم فقط دنیای نت و چت و وبلاگ دلخوشیم بود که اونم به لطف داداشام از دست دادم دیگه

 از این به بعد راحتم هیچی ندارم واسه از دست دادن.

راستی یه حرفی هم با دوتا آبجیای خوشگلم دارم، هستی جون ببخشید که نیومدم خداحافظی .....

هیچ وقت دلم نمیخواد از تو خداحافظی کنم. رومینای عزیزم تو هم ببخش که نیومدم وبت هر

کاری کردم باز نشد.... دوستون دارم. امیدوارم تو درس و زندگی موفق باشین

در آخر میخوام بگم دوستای خوبم، داداشای گلم، آبجیای نازم مخصوصا شما سودابه جون همیشه

هرجا باشم عاشقانه می پرستمتون

به امید دیدار

چند تا عکس خیلی قشنگ گذاشتم تو ادامه ی مطلب .....